Arthouse (Europees)


Topic gestart door rik op 11-01-2009 (24 posts)
  1. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Zoals elders aangekondigd, een topic waar recensies e.d. in kunnen die zich niet lenen voor een regisseurstopic of een van de genretopics. Aangezien arthouse veelal genreloos is, geldt dat, wat dat laatste betreft, dus al snel. In dit topic alleen de Europese films die voldoen aan het vage label arthouse!

    # Geplaatst op 11-01-2009 om 12:36
  2. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Van Gogh (Maurice Pialat – 1991)
    Het leven van Vincent van Gogh is een dankbare inspiratiebron voor filmmakers, waarbij Minelli’s Lust for Life, met Kirk Douglas in de hoofdrol, waarschijnlijk de bekendste is. Om wille van het drama werd daarin, zoals zo vaak in Hollywood, meer de mythische figuur Van Gogh uitgebeeld, dan dat er een poging ondernomen werd een meer natuurgetrouwe portrettering te geven. Dat doet Maurice Pialat in Van Gogh wel. Hier zien we een Van Gogh zich door het dagelijkse leven bewegen; eten, drinken, feesten, bordelen bezoeken en ja, ook schilderen. Een a-typische figuur is het zeker, maar Pialat verheft hem niet tot het charismatische maar onbegrepen genie waar de kijker als vanzelfsprekend mee sympathiseert. Plat gezegd kijken we hier naar een boerenlul die met zichzelf en zijn omgeving in de knoop zit, zoals dat waarschijnlijk gold en geldt voor menig andere kunstenaar die in de marge aanploetert. Een man die zich afreageert op de mensen die het goede met hem voorhebben en beslist het eea te verwijten valt. Het is voor de kijker dan ook vrij moeilijk om met deze man te identificeren, mede omdat dramatiek naar de achtergrond verdwenen is en we vooral schijnbaar onsamenhangende, relatief futiele, gebeurtenissen voorgeschoteld krijgen.

    Dit spel boeide mij lange tijd, maar naarmate de film vordert verslapte mijn aandacht allengs. De psychologie van dit personage Van Goh lijkt steeds een stukje ondoorgrondelijker te worden, maar ook van de mensen om hem heen is lang niet altijd duidelijk waarom ze doen wat ze doen. Een voorbeeld daarvan is een, op dat punt in de film veel te lang uitgesponnen scène in een bordeel, waarbij alle onderlinge haat en nijd tussen Vincent, zijn broer Theo en vrouw Jo, plotsklaps vergeten lijkt. De zelfmoord van Van Gogh wordt in stijl met de rest van de film totaal onopgesmukt gebracht, maar is ook wel weer exemplarisch voor mijn algehele gedachte over deze film: de onorthodoxe stijl die in dit moeilijke genre van de biografische film gebruikt wordt is dapper en lovenswaardig, maar uiteindelijk blijft het karakter Van Gogh teveel in de lucht hangen om me een idee te geven wat Pialat hier nu helemaal mee wil zeggen.
    7,5/10

    # Geplaatst op 11-01-2009 om 12:37
  3. theo

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 6,975


    Black Moon (Louis Malle, 1975)

    Malle heeft in zo ongeveer elk genre mogelijk wel een film gemaakt, en Black Moon is zowel Malle's Fantasyfilm als een van zijn meest experimentele films. Het is een surrealistische film, met een droomachtige structuur, waarin weinig plaats is voor narratief, maar wel voor allerhande droombeelden. Varierend van een vrij onschuldige pratende eenhoorn (muilezel-stijl) tot een bejaarde, in een vreemde taal sprekende vrouw die gezoogd word aan de borsten van een jonge vrouw, of beelden van naakte kinderen die achter sprekende varkens aanrennen. Het is Louis Malle op zijn meest Carrolliaans. De hele film ademt een morbide, troosteloze versie van Alice in Wonderland inclusief oorlogsthemathiek en seksuele ontluiking. Hier en daar ongelooflijk pretentieus, en in een tweetal scènes tegen de gothickitsch aanschurkend, maar dankzij de droomachtige structuur ontegenzeggelijk fascinerend. Met een mooie rol voor Joe Dallesandro als incestueze en doofstomme vreemdeling. Mooi gefilmd door Sven Nykvist op het landgoed van Malle.

    # Geplaatst op 20-01-2009 om 15:16
  4. theo

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 6,975


    rik schreef:
    Van Gogh. Het is voor de kijker dan ook vrij moeilijk om met deze man te identificeren, mede omdat dramatiek naar de achtergrond verdwenen is en we vooral schijnbaar onsamenhangende, relatief futiele, gebeurtenissen voorgeschoteld krijgen.
    .
    7,5/10

    Dit was precies mijn probleem met A Nos Amours. Een tot op zekere hoogte boeiende film, maar het is moeilijk je met de hoofdpersonen te identificeren omdat het inderdaad allemaal klootzakken en bitches zijn, bot gezegd. Dat in combinatie met het uitblijven van een echt grote spanningsboog, of epische gebeurtenissen maakten het een zware, ietwat pretentieuze zit. Toch waardeer ik de film, omdat deze weigert zijn personages te chargeren tot hapklare brokken, of versimpliceerde figuren. Er word getracht een realistisch beeld te scheppen van mensen, in tegenstelling tot een mooier gemaakte filmische tegenhanger, en dat maakt de personages moeilijker te behapstukken, maar wel realistischer. Want volgens mij is Pialats visie dat de mens geen vriendelijk wezen is, en dat ben ik geheel met hem eens.

    # Geplaatst op 20-01-2009 om 15:21
  5. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    Somnambuul (2003)
    De film wordt vergeleken met het werk van Ingmar Bergman, Andrei Tarkovsky en Aleksandr Sokurov. Qua thematiek deed de film inderdaad aan Bergman denken. Qua vorm aan die van Aleksandr Sokurov. Andrei Tarkovsky kan ik nog niet veel over zeggen want daar heb ik nog niets van gezien. Maar omdat Aleksandr Sokurov als leerling in de studie ging bij Andrei Tarkovsky kun je ervan uitgaan dat er zeker overeenkomsten zijn met deze film en het werk van Andrei Tarkovsky.

    Die vergelijkingen met de Grootmeesters van de Cinema worden niet helemaal waar gemaakt. Vooral omdat de thematiek in de film op het einde bruut verkracht moet worden. Opeens word het expliciet in beeld gebracht. Dat doet de regisseur door op het einde van de film een tekstje in beeld te laten verschijnen om onze aandacht te vragen voor het leed dat de inwoners van Estland zijn aangedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik kan me niet herinneren dat Bergman dat deed in De Grote Stilte. Dit schrijf ik omdat in De Grote Stilte ook een oorlog op de achtergrond afspeelt.

    Daarbij is de hoofdrol weggelegd aan een actrice die wel heel hysterisch over-the-top acteert. Je zou haar eigenlijk een klap voor haar smoel willen geven. Of een kalmeringsmiddel toedienen. Zo zat ik na de film met nog wat vragen:
    Wat bezielde haar om zo te keer te gaan tegen haar vader en de dokter? Werd ze nu verkracht of ''juichte'' ze juist van het genot? Is ze krankzinnig en hoort ze thuis in psychiatrie of had ze af en toe gewoon wat aandacht nodig?!

    De cinematografie was dik in orde en kan makkelijk mee met een film van Aleksandr Sokurov. Poëtische beeldtaal, dat vooral komt door de locatie aan zee, zoals je recentelijk ook kon zien in Three Monkeys of Delta.

    Regisseur Sulev Keedus heeft zeker potentie en ik ga hem zeker in de gaten houden maar voor nu was het geheel niet helemaal gelukt maar er zat genoeg in de film waardoor ik hem niet als slecht hoef te betitelen.

    # Geplaatst op 09-09-2009 om 17:17
  6. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    DeUsynlige (2008)
    Hier en daar een spoiler...

    Psychologisch drama over Jan Thomas die na acht jaar gevangenis vrijkomt en een nieuw leven opbouwt totdat iemand hem herkent als de moordenaar van haar zoon.

    Toen ik een tijdje terug de film Troubled Water zag kon ik mijn ogen niet geloven hoe Erik Poppe (regisseur) omging met een vrouwelijk pastoor. Het gaat om het personage Anna. Zij is de alleenstaande moeder van Jens die in Jan Thomas een zachtaardige en getalenteerde jongeman ziet. Ik vraag me af waarom Erik Poppe zo gemakkelijk met dit personage omgaat? Niet alleen heeft ze binnen enkele dagen een platonische relatie met Jan Thomas maar ze weet ook totaal geen houding aan te nemen tegenover hem. Alsof dit personage alleen is gekozen om de thematiek (schuld en boete) van de film wat makkelijker uit te spelen.

    Daarbij moet je wel weten dat het vrij normaal is dat in de Lutherse Kerk vrouwen pastoors kunnen worden. In Scandinavië is de Lutherse Kerk de staatskerk. Vanuit dat oogpunt is de keuze makkelijk gemaakt om niet alleen de thematiek maar ook de basis van het verhaal uit te werken. Want zonder vrouwelijk pastoor geen thematiek, geen diepgang en geen kind die je nodig hebt om de finale uit te bouwen voor de kijker. Oftewel ik accepteer dit geesteloos niet uitgebouwde karakter.

    Buiten dat vreemde karakter om is de opbouw van de film wat vreemd te noemen. Naar een climax dat binnen het uur wordt uitgespeeld krijgen we opeens de tegenpartij te zien. Eerst krijgen we Jan Thomas te zien die een leven probeert op te bouwen en vervolgens naar een uur krijgen we Agnes, een lerares, te zien die net een schoolreisje onderneemt naar de kerk. Ze herkent Jan Thomas als de jongen die veroordeeld is voor het vermoorden van haar zoon. En vanuit daar gooit Erik Poppe het perspectief om en beginnen we opnieuw. Jammer, want ik zat daar namelijk niet meer op te wachten. Omdat het in mijn ogen geen nieuw perspectief opbracht. Door dat nieuwe perspectief begonnen we weer van voor af aan en werd er eigenlijk de laatste beetjes dat we als kijker nog niet weten aan elkaar geplakt. Een uitgekauwd scenario en dat voor een arthouse film.

    Het langverwachte einde is nogal hilarische te noemen. Omdat hetzelfde lijkt te gebeuren maar dan met het kind van Anna. Tussendoor zie je hoe Jan Thomas en Agnes over de grond aan het rollen zijn. Ik kon mezelf dan ook niet bedwingen en schoot in de lach.

    Pluspunten zitten hem vooral in de cinematografie en muziek. Het gebruik van het kerkorgel deed af en toe Hemels aan maar vooral de cinematografie vond ik fascinerend omdat de beelden die je af en toe te zien krijgt nogal vertroebeld over komen. Daardoor krijgt de titel van de film iets meer diepgang dan je op het eerste gezicht zou denken.

    Al met al ben ik blij dat Erik Poppe eindelijk ontdekt is in Nederland. Hopelijk worden eerder gemaakte films, Schpaaa (1998 ) en Hawaii, Oslo (2004), ook uitgebracht in Nederland zodat iedereen tevreden is.

    # Geplaatst op 22-09-2009 om 14:17
  7. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    O Thiasos (1975)
    Angeleys op WiW beschrijft wat ik van De Komedianten vindt. Overweldigend mooi met kans op verhoging maar eerst even afkoelen met G.I. Joe: The Rise of Cobra!

    # Geplaatst op 09-11-2009 om 19:42
  8. theo

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 6,975


    Als je naar iets verwijst doe dan op zijn minst een linkje. En Rik zal dat leuk vinden om te horen.

    # Geplaatst op 09-11-2009 om 19:58
  9. Erik

    Gebruiker
    Joined: 26-02-2009
    Posts: 877


    Recensie van Rik over "O thiasos".

    # Geplaatst op 09-11-2009 om 20:55
  10. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    Ik ben op zoek naar ander werk van Theodoros maar er is eigenlijk nauwelijks iets uitgebracht. Ik vond deze box. Iemand bekend met de site? Hebben deze films op zijn minst Engelse ondertiteling? Aargh! Help!

    Theo Angelopoulos 14 DVD Collection Box Set

    # Geplaatst op 10-11-2009 om 13:18
  11. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Ben sinds O Thiasos ook al naarstig op zoek naar meer werk van de man, maar dat valt niet mee. Het selecte groepje webwinkels waar ik het bestellen wel aandurf heeft iig alleen schreeuwend dure dvd's van Eternity and a day en Landscape in the Mist, die mij het interessantst lijken. Maar goed te lezen dat O Thiasos je beviel!

    # Geplaatst op 10-11-2009 om 19:12
  12. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    Goed nieuws. Ik krijg het complete oeuvre van Theodoros gewoon op dvd aangeleverd. Wel gedownload (met Engelse subs)!

    Ik vond iemand op MM die hem gratis aanbood. Heel omslachtig allemaal en ik snap er zelf niet veel van maar ik heb aan Erik gevraagd of hij het kon fixen.

    Mochten er mensen intresse hebben dan kunnen ze Erik na dit weekend een mail sturen.

    # Geplaatst op 12-11-2009 om 14:10
  13. Erik

    Gebruiker
    Joined: 26-02-2009
    Posts: 877


    Lol, schuif nog maar meer werk in m'n schoenen. :-P

    # Geplaatst op 12-11-2009 om 15:27
  14. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    Garage (2007)
    In het begin van Garage zien we een aantal vrolijke scènes waarin we nog wat glimlachen om Josie en zijn avonturen, maar gaandeweg wordt de film steeds indringender. In het begin is het immers makkelijk om de dorpsgenoten die Josie uitlachen te veroordelen, maar zitten we niet even later zelf om Josie te lachen? Garage toont hoe de maatschappij omgaat met een verschoppeling en zorgt ervoor dat de kijker zich vragen gaat stellen over zijn gedrag.

    Naar het einde toe werkt Leonard Abrahamson ook steeds meer met suggesties. Waar Leonard Abrahamson in het begin alles toont en de kijker langzaam aan confronteert met zijn daden wordt hij naar het einde toe steeds zorgvuldiger van wat hij laat zien. Zo zie je het ontslag bij Josie thuis niet maar dat het werkelijk gebeurt merk je in een volgende scene waar Josie de beslissing neemt om uit het leven te stappen. De symbolische scènes met het paard is niet te missen en daardoor wint deze simpele maar doeltreffende film het makkelijk van het al bombastische geweld dat we tegenwoordig moeten aanzien in de bioscoop.

    # Geplaatst op 12-12-2009 om 00:22
  15. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    Ta divna Splitska noc (2004)
    Regisseur Arsen A. Ostojić stelt in A Wonderful Night in Split vorm boven inhoud. En dat is op sommige momenten zo doorzichtig dat het gewoon pijn doet aan je ogen. De personages staan niet centraal in de film maar de belichting en het camerawerk. Alsof hij ons wil zeggen hoe groot zijn talent is. Neem bijvoorbeeld het tweede verhaal met de jongen en het meisje. Waarbij het meisje voor de klok van 12 uur ontmaagd wil worden. Ze komen gegevenmoment in een kamer terecht waar het licht ze tegemoet komt. Door de balken heen concentreert de camera zich eerder op de ''prachtige lichtinval'' dan op de tortelduifjes. In een andere scene waar de camera van bovenaf de mensen in de steegjes volgt wilt de regisseur een tracking shot maken dat net zo lang duurt zolang de lichtinval maar zo mooi mogelijk terecht komt op het celluloid. Maar de tracking shot is er niet vanwege de personages maar voor de lichtinval. En zo tentoonstelt de regisseur zijn vakmanschap.

    Get the Video Widget

    # Geplaatst op 15-12-2009 om 14:57
  16. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    4 Luni, 3 Saptamâni Si 2 Zile (Christian Mungiu – 2007)
    Bij de term abortusdrama ontrolt zich bij mij al een geheel verwachtingspatroon, dat me er eerder toe zet zo’n film niet dan wel te kijken. Zenuwachtige vrouwen, mensonterende praktijken, morele vraagstukken en spanning rond het moment suprême. En o ja, liefst zo realistisch en kil mogelijk gefilmd. Dit Roemeense arthousesucces voldoet daar bijna volledig aan, wellicht met uitzondering van de morele vraagstukken. De ethische gang van zaken rond de abortus wordt nauwelijks bediscussieerd, al is er de opmerking van de ‘arts’ dat abortus na 4 maanden in de zwangerschap gelijk staat aan moord, en zijn er naar aanleiding daarvan twijfels na afloop van de operatie. Maar over de achtergrond en voorgeschiedenis komen we weinig te weten. De focus ligt geheel op hoe de twee studentes dit drama ondergaan, waarbij de aandacht opvallend genoeg meer ligt bij het vriendinnetje dat alles regelt dan het slachtoffer zelf. Een vrij steriele observatie in een minimum aan shots, maar een interessant licht op abortus wist het voor mij niet te werpen. Daarmee werd ik toch steeds teruggeworpen op het besef te kijken naar een film die zich precies voltrok volgens wat ik verwachtte. Het dramatische riedeltje wordt bekwaam afgehandeld, maar er valt weinig tussen de regels door te lezen, al helemaal niet in artistiek opzicht. Zoals zo vaak met dit soort zware films is het weer wat je ziet is wat je krijgt. Een film zonder franje. Terzijde, de relevantie van het gegeven dat het verhaal zich eind jaren 80 afspeelt ontging me. Terzijde 2, ik zou het eens interessant vinden een dergelijke film door een vrouw geregisseerd te zien.
    5,5/10

    # Geplaatst op 21-12-2009 om 20:16
  17. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    rik schreef:
    maar er valt weinig tussen de regels door te lezen,

    Dan raad ik toch eens een nieuw brilletje aan te schaffen. Wat je ziet is wat je krijgt? Ja, als je niet wilt kijken... Ik krijg sterk het gevoel dat je van te voren een verwachting had en met een soort oogkleppen alles in de film aan die verwachting wilt laten voldoen, ondanks het bewijs ten overvloede dat hier veel meer aan de hand is, beginnende met wie de hoofdpersoon is.

    Je vindt het slechts opmerkelijk dat de focus ligt op de vriendin van het meisje dat een abortus wil laten plegen, maar niet meer dan dat? Het is al meteen de eerste hint dat de abortus en de morele implicaties die jij behandelt wilde zien, niet zijn waar het in deze film om draait. De film draait om de man/vrouw relaties in een maatschappij die zijn bevolking maar vooral zijn vrouwelijke bevolking onderdrukt. Die onderdrukking komt in ongeveer alle poriën van de film naar voren, niet in de laatste plaats in het camerawerk en de kadrering. Het sterkst komt dit naar voren in de scènes bij de verloofde. Het vertrouwen in mannen is door die 'abortusdokter' daarvoor vrijwel volledig weggevaagd, en haar aanstaande en haar aanstaande schoonfamilie willen hen (onbewust misschien) in de rol duwen van onderdanige vrouw en de man te accepteren als heer en meester. Waarom zou ze nog willen studeren en zelf willen werken als ze met hem trouwt, vraagt een oom. De abortus is in deze een rebellie tegen het ultieme dwangmiddel om te voldoen aan de toegewezen rol van moeder en vrouw (in de zin van het huwelijk, niet alleen het geslacht) in deze maatschappij. Dat dit nog onder het regime van Ceauşescu plaatsvindt is dus wel degelijk, want daardoor komt het verlangen naar vrijheid en onafhankelijkheid in allerlei andere manieren ook terug in de film, en onderstreept de centrale thema's.

    # Geplaatst op 21-12-2009 om 23:32
  18. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Verhelderend verhaal, misschien heb ik me er inderdaad wat al te gemakzuchtig vanaf gemaakt...

    # Geplaatst op 22-12-2009 om 20:04
  19. Kyrillius

    Gebruiker
    Joined: 26-12-2009
    Posts: 585


    158. Un conte de Noël (Arnaud Desplechin, 2008) :: 8.5

    Un conte de Noel vrij vertaal een Kerstmis verhaal..
    Is een film die ik al tijden wou zien tijdens mijn werk in het Filmhuis...
    Alleen telkens was ie uitverkocht of ik had er geen tijd voor. Toen ik echt per toeval vanmiddag na onze kerstlunch inschakelde op Film 1 was de film net 2 seconden begonnen.

    De film gaat over een Frans Familie die bijeenkomt met kerstmis in het huis van hun vader & moeder en opa & oma etc(hangt maar net vanaf vanuit wie je het bekijkt). Junon(geweldige rol van Catherine Deneuve) heeft leukemie in de voor/begin fase. Ze heeft een beenmergtransplantatie nodig. Alleen niet iedereen is ''compatible''

    Wat ik vooral zo mooi vind is aan deze film is dat het zo ongespeeld overkomt. Het kan zo ieder elk gezin zijn waar dan ook ter wereld..
    Het camerawerk is erg goed gedaan waardoor het soms lijkt alsof je als toeschouwer ook onderdeel bent van het gezien. Het acteerwerk is vooral dat het voor mij deze film van een gemiddelde film onderscheidt. Henri(weergaloze rol van Mathieu Amalric) is de middelste van de 3 zoons die al jaren lang wordt verafschuwd door zijn zus Elizabeth. Ze heeft een enorme hekel aan Henri maar nooit wordt echt duidelijk waarom...
    Wat we wel te zien krijgen is de emotie's, opgekropte woede waar Elizabeth mee zit en ook andere leden van het gezin. Wat ik wel grappig vind is dat ik nu zie dat Elizabeth gespeeld wordt door Anne Cosigny die ook al aan de zijde van Amalric speelt in het geweldige The Diving Bell and the Buterfly. Eigenlijk gebeurd er in de film niet zo gek veel. We zien hoe ze kerst vieren en daarna hoe iedereen weer weggaat. Maar wat ze wel meemaken is essentieel voor de film en het verhaal. Het is een familie die vol zit met onuitgesproken zaken en geheimen die eigenlijk geheimen hadden moeten blijven. En ook na de film zit je nog steeds met vragen die onbeantwoord zijn. Wat het ook mooi maakt is dat de personage's in de film waarschijnlijk ook met diezelfde onbeantwoorde vragen zitten als ze afscheid hebben genomen van hun vader/moeder/opa en oma. De film heeft ook nergens echt een Amerikaanse achtige happy ending(gelukkig maar). Al met al heb ik me zeker vermaakt met deze film. Uitleggen waarom precies blijft moeilijk voor me. Het is bij zoveel films die ik zie echt een gevoels film die je zelf moet zien.

    # Geplaatst op 26-12-2009 om 01:46
  20. Anonymous

    Unregistered

    Posts: 2,208


    Un conte de Noël kan ik me nog herinneren. Ik quote mijn eigen stuk even:

    Wat was dit een draak van een film zeg. Vorm en inhoud leken wel twee vijanden van elkaar. De regisseur probeert letterlijk alles uit om het verhaal boeiend te houden. Subkopjes, voice-over, personages die tegen de kijker praten, point-of-view momenten die niet wenselijk zijn, splitscreen etc. Het past geen moment in deze film. Ook de muziekkeuze klopte voor geen meter. Onder heftige discussies in de familie zet Arnaud Desplechin snoeihard een jazznummer. Zelfs op een bepaald moment schotse doedelzakken..?
    De personages zelf zijn onuitstaanbare vlegels die eerder ergernis opwekken dan een lach of een traan. Als ik dit had geweten dan had ik dit nooit geprogrammeerd. De slechtste film die ik dit jaar in het filmhuis gezien hebt. Nu snap ik ook waarom er verder niets van deze regisseur in Nederland is uitgegeven.

    # Geplaatst op 26-12-2009 om 18:52

Reply »

You must log in to post.