ForumAlle stille films die niet in het regisseurstopic passen, kunnen hier geplaatst worden.
De stille film volgens Klute
Topic gestart door Klute op 31-05-2009 (38 posts)
-
# Geplaatst op 31-05-2009 om 18:51
-
Kan iemand het woord 'stille' even in 'onzichtbare' veranderen, anders klopt dit topic niet :)
# Geplaatst op 04-06-2009 om 23:10 -
Schatten - Eine nächtliche Halluzination (1923, Arthur Robinson)
Een toch wel teleurstellende film.
Deze film is speciaal omdat hij geen tussen teksten heeft, hij leunt volledig op het visuele. Dat zorgt ervoor dat je bij de pinken moet blijven, om te kunnen onderscheiden wat feit en fictie is. Daar draait het om in dit verhaal.
De visuele leidraad in de film zijn de schaduwen, waar de titel ook naar refereert. Deze zijn dan ook sfeervol, maar voelen ook wat gekunsteld aan.
Wat betreft het acteerwerk, dat is beroerd. Het overdreven acteren stoort al snel en dan lijken al snel de 90 minuten een eeuwigheid te duren.5.2/ 10
# Geplaatst op 12-09-2009 om 23:11 -
Hoezo valt het onderscheid tussen feit en fictie dan weg als explicerende tussentitels achterwege blijven? En ik vind het ook wat vreemd dat je struikelt over het acteerwerk gezien je fetisj voor oude films, :D. Histrionisch acteren met veel bombasme is in de eerste twintig jaar van de cinema toch aan de orde van de dag.
# Geplaatst op 13-09-2009 om 10:54 -
Dat het onderscheid wegvalt zegt hij niet, wel dat het moeilijker is het onderscheid te maken. Daar ben ik het mee eens, zoals eigenlijk met de hele review.
# Geplaatst op 13-09-2009 om 19:00 -
Oja, my bad. - Maar dan nog, is die afhankelijkheid van tekstkaartjes zo essentieel voor een beetje coherente ervaring of is het gewoon een chaotisch, slecht gepresenteerd verhaal?
# Geplaatst op 13-09-2009 om 19:03 -
Ik weet het ook niet meer precies, want er staat me weinig meer van bij, maar alleen al het feit dat je van dialogen de inhoud niet meekrijgt maakt het doorgaans al tamelijk lastig een film te volgen. Hier speelde dan ook nog het onderscheid fictie/werkelijheid mee, wat zonder structuurscheppende titelkaarten lastig te signaleren is. Een film als The Last Laugh komt veel beter weg zonder titelkaarten, die is dan ook een tikkeltje rechtlijniger, Schatten een surrealistische/expressionistische brei. Dus om op je vraag antwoord te geven: voor verhalende zwijgende films zijn titelkaarten wel essentieel, tenzij het verhaal in kwestie simplistisch genoeg is om het zonder te kunnen stellen.
# Geplaatst op 13-09-2009 om 19:09 -
rik schreef:Schatten een surrealistische/expressionistische brei.
Je slaat de spijker op de kop.
Om nog even terug te komen op Henkmul,
En ik vind het ook wat vreemd dat je struikelt over het acteerwerk gezien je fetisj voor oude films, :D.
Het klopt dat het acteren van de jaren 20 en eerder er dik boven op ligt, maar er zijn ook genoeg stomme films waar het spel niet aan overacting lijd en een stuk subtieler is.
# Geplaatst op 13-09-2009 om 23:35 -
Orlacs Hände (1924, Robert Wiene)
Robert- Das cabinet des Dr. caligari- Wiene heeft wederom een meesterwerk gemaakt. In deze uitermate duistere film, zien we hoe een gevierd piano speler afglijd naar de rand van de waanzin omdat hij gelooft de handen van een moordenaar te bezitten.
Conrad Veidt trekt alle emotie registers open en speelt meesterlijk een door angst en waanzin bevangen persoon.Visueel gezien is de film een stuk braver dan Wiene's vorige film. De decors van Orlacs Hände zijn een stuk natuurlijker en subtieler ten opzichte van Das cabinet des Dr. Caligari, geen vreemde hoeken en rare schaduwen. Maar naarmate spanning in de film stijgt lijken de decors wel te vervormen. De film is erg donker en veel shots bestaan voornamelijk uit acteurs ( oa Conrad veidt) tegen een git zwarte achtergrond waardoor acteerprestaties des te meer opvallen en zeker die van Conrad veidt.
De prachtige score deed het genot alleen maar verhogen.
Ik heb de volle 110 minuten genoten.
9.5/10
# Geplaatst op 14-09-2009 om 23:38 -
Geheimnisse einer Seele (1926, G.W. Pabst)
En film gebasseerd op de psychoanalyse van Freud.
In de film wordt een professor geplaagt met angstdromen en moordneigingen, hij zoek hulp bij een psychiater die de psychanalyse toepast.
Geheimnisse einer Seele, is grofweg in drie stukken op te delen: de aanleiding tot de visioenen, de psychoanalyse en tot slot de genezing/ happy end.De angstdromen van de professor ( mooie rol van Werner krauss) zijn wat gekunsteld, maar zijn desalniettemin erg mooi gedaan en sterk surrealistisch, wat dan ook weer te linken is aan de psychanalyse van Freud.
Het naturel acteren, een goede score en de mooie vormgegeven dromen maken dit tot een prima film.
7.5/ 10
Hm, zou een moderator deze post naar het Pabst topic kunnen verplaatsen?
# Geplaatst op 15-09-2009 om 23:54 -
The Man Who Laughs (1928, Paul Leni)
Paul Leni die het expressionistische Wachsfigurenkabinett op zijn naam heeft staan slaat met deze film de plank volledig mis.
The Man Who Laughs begint nochtans sterk en je ziet in het begin ook nog duidelijk de expressionistische invloeden.Al vlug maakt het mooie eerste kwartier plaats voor een meldrama en massahysterie in een rotvaart, Leni gunt de kijker geen seconde rust waardoor de film met z'n 112 minuten een bijna ondragelijke zit wordt.
Conrad veidt is ook niet de geknipte acteur voor deze film, zijn grijns gaat gepaard met massa's waterlanders die een medelijden moeten opwekken. Waar Conrad Veidt nog sterk speelt in Orlacs Hände, is hij in deze film alleen nog maar goed voor opwekken van medelijden, stunts uitvoeren en als een dolle door het beeld heen rennen.
De film wordt begeleid door een soundtrack die naast een muzikale score ook bestaat uit begeleidende achtergrondgeluiden. Deze toevoeging irriteert alleen maar en ik had ook liever alleen maar een (klassieke) muziekale score gehad.
3.3/10
# Geplaatst op 26-09-2009 om 23:33 -
Overigens was deze film wel inspiratie voor Cesar Romero's visie op de Joker in de camptastische Batmanserie.
# Geplaatst op 26-09-2009 om 23:37 -
Dat klopt ja.
# Geplaatst op 26-09-2009 om 23:41 -
Was de film ook niet sowieso inspiratie voor Bob Kane?
# Geplaatst op 27-09-2009 om 05:08 -
Kaj schreef:
Was de film ook niet sowieso inspiratie voor Bob Kane?Zou inderdaad kunnen. De poster van de film was sowieso ook de inspiratie voor de cover van The Killing Joke.
# Geplaatst op 27-09-2009 om 11:08 -
The Cat and the Canary (1927, Paul Leni)
Waar The Man Who Laughs een misbaksel van een film was, kon mij dit tweede werkje van Leni gemaakt in Amerika veel beter bekoren.
Deze voorloper van het 'haunted house' genre. (Groep mensen overnacht in een groot leeg landhuis, met alle gevolgen van dien) Spinnenwebben, geheime doorgangen, vreemde schaduwen, geesten en een bijzonder onaangename dienstmeid. Een bij vlagen best creepy filmpje. Niettemin is The Cat and the Canary erg luchtig, omdat de humor er dik bovenop ligt en dat wil al gauw neigen naar een irritant soort slapstick. Niettemin heeft Leni mij aangenaam verrast met deze film en deed het mijn afgrijzen bij zijn vorige film snel vergeten.
7.8/10
# Geplaatst op 12-10-2009 om 19:13 -
The Cat and The Canary wordt vaak genoemd als een van de templates/blauwdrukken van de Universal-horror die inderdaad gekenmerkt wordt door spinnenrag, donker hoekjes, veel gebliksem, donkere schaduwen en een rookmachine die overuren draait.
# Geplaatst op 12-10-2009 om 19:44 -
Der Student von Prag (1926, Henrik Galeen)
Een fraaie remake van de gelijknamige film uit 1913. In deze variant speelt Conrad Veidt de getormenteerde ziel Balduin, de beste zwaardvechter van Praag, maar platzak en ongelukkig. Tot op een dag een vreemde ten tonele verschijnt, een mooie rol van Werner Krauss. Deze bied hem geld en een liefde aan op één voorwaarde, dat hij iets mag hebben van Balduin; zijn spiegelbeeld. Dit met alle gevolgen van dien.
Dit gegeven wordt door Henrik Galeen sfeervol, maar bovenal zeer spannend in beeld gebracht. Hier en daar een toets expressionisme en bij vlagen ook surrealistisch. Naar het einde van de film toe wordt de film steeds verontrustender en eigenlijk ook best naar, mede door de knappe special effects.
8.6/10
Wat betreft de Alpha Video uitgave, het beeld is over het algemeen ok maar de soundtrack is om te janken..
# Geplaatst op 14-03-2010 om 01:11 -
Der Tanz auf dem Vulkan (1920, Richard Eichberg)
Ik meen de vroegst bewaard gebleven film met filmlegende Bela Lugosi. Hij maakt in ieder geval geen goede indruk, de gehele film overigens niet. Veelste, maar dan ook veelste statisch allemaal, zowel de decors als wel het acteren. Ook het verhaal houd geen steek, teveel flashbacks wat verwarrend werkt. Iets over een Russische nachtclubzangeres in Parijs die er revolutionaire gedachten op nahoud, maar die noch aan de kant van de Tsaar of de Communisten staat. Een ander soort revolutie? Samen met een paar Russische metgezellen probeert ze deze revolutie er in Rusland door te krijgen. Waar blijft Lugosi dan, vragen jullie dan natuurlijk in spanning af?! Nou, deze speelt een rijke Fransoos die verliefd is op de zangeres en haar door dik en dun steunt in dat revolutionaire gedoe. That's it.
Overigens is de beeldkwaliteit van Der Tanz auf dem Vulkan, best goed te noemen betere dan de andere films uit de Alpha Video stal die ik heb gezien.
3.0/10
# Geplaatst op 13-07-2010 om 23:41 -
Novii Vavylon (1929, Kozintsev & Trauberg)
Novii Vavylon, of Nieuw Babylon. Een Russische film over de opkomst en ondergang (wel met opgeheven hoofd) van de Parijse commune. De dik belegde socialistische boodschap krijgt een ander kleedje, maar verveelde mij toch. Buiten de overduidelijke politieke boodschap en het chaotisch acteren daarnaar, is er op cinematografisch vlak soms wel eens een lichtpuntje, getuige het gebruik van wazige achtergronden en scherpe voorgronden, soms mooie close up's en de Parijse kasseien in de stromende regen. Deze zijn een lust voor het oog!
De originele muziek overigens is even wanordelijk als de commune zelf en begon toch al redelijk snel te irriteren.
5.8/10
# Geplaatst op 15-07-2010 om 00:19
Reply »
You must log in to post.