21. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    

    Au Bonheur des Dames (1930, Duvivier)

    Duvivier’s Au Bonheur des Dames is een cinematografisch lust voor het oog, een snelle rit vol prachtige filmische stijlmiddelen. Veel subtiele en soms ook spectaculaire tracking shots, fijne/ subtiele close-ups , trucage, slowmotion (Leni Riefenstahl zal vast inspiratie uit deze film hebben gehaald voor Olympia) en beeldcollages. De stijlmiddelen passen binnen het verhaal en versterken het acteren en de bij horende emoties goed, maar soms maakt Duvivier het ook weer iets te wild.
    Au Bonheur des Dames, hanteert onderwerpen die heden ten dagen nog veel terug te vinden zijn in de media, als machtsmonopolie, reklame en massaconsumptie en daarmee werpt de film ook een voorspellende blik naar de toekomst. liefdesverwikkelingen zorgen voor de (hectische) sociale toets in de film. Dita Parlo, de wees, is wellicht 'to much' met haar grote ogen blik. Neemt niet weg dat ze er eigenlijk toch ook weer erg mooi door is..

    8.0/10

    # Geplaatst op 18-07-2010 om 20:08

22. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    

    Geschlecht in Fesseln: Die Sexualnot der Gefangene (1928, Dieterle)

    In deze bescheiden doch sterke drama film van Wilhelm (William) Dieterle, waar hij zelf ook de hoofdrol in speelt, gaat het om seksuele frustratie en ontwenning. Het uit elkaar groeien, door zoals de titel al doet vermoeden een gevangenisstraf.

    Dieterle is samen met de bekoorlijke actrice Mary Johnson een koppel. In een uit de hand gelopen handgemeen om zijn vrouw te beschermen dood Dieterle een persoon en beland in de gevangenis, voor drie jaar. Drie jaar zonder zijn geliefde.
    Vanaf het punt dat Dieterle in de cel beland, richt de film zich op de (opkomende) seksuele frustratie, niet alleen van Dieterle maar ook van zijn mede gevangenen. Dit uit zich in de film onder andere door het maken van kleine vrouwelijke beeldjes van allerhande materialen, het vechten om een binnengesmokkelde zakdoek van een geliefde en het tekenen van een vrouwenportret op de muur.
    Er is een kleine homo erotische ondertoon in de film, deze komt met komst van een nieuwe jonge celgenoot die valt op Dieterle. Maar het blijft bij hints.
    Geschlecht in Fesseln is een aanklacht tegen het te weinig zien van in dit geval iemand van het vrouwelijke geslacht in bepaalde omstandigheden, in deze omstandigheid van het gevangen zitten.
    De schaarse momenten dat de vrouw haar echtgenote kan zien in de drie jaar worden steeds pijnlijker, waar is de echte liefde? De liefde van voor de straf. De vrouw heeft een korte affaire met iemand gehad, om de seksuele / psychische drang naar haar man te temperen. Dieterle is ook niet geheel gevrijwaard van drang en ‘lust’. Is zo een relatie dan nog te redden? Dit wordt pijnlijk duidelijk als Dieterle vrijkomt en ze weer herenigd en tegelijk met elkaar geconfronteerd worden, alle twee met een smet. Ze biechten het in pijnlijke momenten in de film op. Wat daar op volgt, is de conclusie om nooit meer van elkaar gescheiden te raken in een wereld waar je geen echte greep hebt het op zulke situaties. De film eindigt met de dood van het koppel, noem het de gezochte eeuwige en onvoorwaardelijke liefde.

    Dieterle brengt het drama niet mals, de cinematografie versterkt deze nog eens door goede close up’s en trucage om de psychologische waanzin kracht bij te zetten. Er zijn geen grote acteurs namen terug te vinden in de film, op Dieterle na. Geen onvervalst sentiment wat geforceerd wordt gespeeld, maar overtuigende en begrijpelijke drama.

    Ik was onder de indruk.

    8.8/10

    # Geplaatst op 19-07-2010 om 23:21

23. theo

    

    Mod
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 3,565

    
    

    Klinkt erg goed, maar over het algemeen heb ik erg veel moeite stille cinema. Typische "verwende" aandachtsspanne van generatie mtv. Jij als silentkenner zal wel tips hebben. Een aantal klassiekers heb ik gezien: Nosferatu/Sunrise/Vampyr/Nanook/Birth of a Nation/etc. Maar zijn er echt onmisbare silents die nu nog fris aanvoelen. Ik hou van bombasme en tempo dus dat soort films zijn welkom als tips.

    # Geplaatst op 19-07-2010 om 23:32

24. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    Tja, bombasme en tempo. Dan krijg je films als Faust (1926, Murnau), Le Mystere de la Tour Eiffel (1927, Duvivier), Dr. Mabuse reeks, Haxan (1922, Christensen), Fantomas (1913/14, Feuillade), of iets als de Phantom of the Opera.

    Het is wel interessant. Ik merk bij mij zelf, dat ik langzaam aan toch wel bombastische en tempo gevoelige stille films ( zoals Metropolis) niet echt meer opzoek. De categorie 'kleine' stille films bevatten in mijn ogen vaak de pareltjes. Niettemin hebben de wat grotere producties ook wel hun charmes en kwaliteiten daar niet van. Met name dan op het vlak van decors en aankleding.

    # Geplaatst op 20-07-2010 om 00:20

25. Erwan

    

    Mod
    Joined: 04-10-2008
    Posts: 1,489

    
    

    Faust heb ik voor je op DVD Theo, mocht je die nog niet gezien hebben.

    En heb zelf nog een paar genre titels op mijn laptop staan zoals Les Vampires, The Hunchback of Notre Dame en Zero de Conduite (of is dat al een talkie?).

    # Geplaatst op 20-07-2010 om 09:15

26. theo

    

    Mod
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 3,565

    
    

    Häxan heb ik al gezien, wel het schoolvoorbeeld van een silent die ik zoek (i.a.w: me beviel). Faust heb ik zelf nog liggen.

    # Geplaatst op 20-07-2010 om 12:38

27. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    Le Mystere de la Tour Eiffel, zal je waarschijnlijk ook wel bevallen. Categorie: man achtervolgt auto, auto achtervolgt vliegtuig etc. Leuke hersenloze achtervolgings spektakel.

    # Geplaatst op 20-07-2010 om 14:28

28. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    

    Poil de Carotte (1925, Duvivier)

    De derde Duvivier die ik nu heb gezien. Poil de Carotte , gebasseerd op een roman van Jules Renard.
    In een Frans bergdorp begin 20e eeuw is een roodharige en sproeterige jongste zoon de pispaal van een dictatoriale moeder. Hij krijgt de schuld van alles en moet alle vervelende en zware klusjes doen. Zo niet dan komen de corrigerende tikken en lijstraffen boven. Zijn oudere broer en zus hebben lak aan hem, alleen de huismeid en de vader nemen het voor hem op en deze laatste geeft hem (uiteindelijk) de liefde die hij altijd al heeft ontbeert.

    Een interessant gegeven waar een goede en stevige drama film van gemaakt zou kunnen worden, ware het niet dat het Duvivier niet helemaal is gelukt. Sterker nog het drama komt zelfs komisch over, teveel overacting, teveel gekke bekken.
    Wederom bewijst Duvivier dat hij een meester is cinematografie, trucage en beeldcollages en het mooi toepassen daarvan. Ook in Poil de Carotte zijn sterke staaltjes beeldkunst terug te vinden. Helaas gaan ze enigszins verloren door jammerlijk acteren, maar ook door het gebruiken van kleurfilters. Iets wat je toch nog voornamelijk terug vind in films rond de eerste wereldoorlog.

    Overigens heeft Duvivier in 1932 Poil de Carotte nog een keer verfilmd, wellicht was hij niet zo tevreden met z'n interpretatie uit 1925.

    5.4/10

    # Geplaatst op 21-07-2010 om 15:09

29. Erwan

    

    Mod
    Joined: 04-10-2008
    Posts: 1,489

    
    

    Volgens mij is de versie van 1932 ook de klassieker van de twee. Die is dan allicht ook wel de moeite lijkt me :-)

    # Geplaatst op 21-07-2010 om 15:13

30. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    Ah, kijk dat is interessant. Ik zal eens kijken of ik een keer die 1932 variant ergens kan opsnorren. Ik ben wel nieuwsgierig hoe die variant is.

    # Geplaatst op 21-07-2010 om 15:19

31. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    L’Enfant de Paris (1913, Perret)

    Een prettige kennismaking met Leonce Perret dankzij het Gaumont dvd boxje. (Kino)

    In L’Enfant de Paris, moet een welgesteld meisje noodgedwongen naar een kostschool. Haar vader is volgens de berichten in Noord -Afrika gestorven tijdens een oorlog met rebellen, haar moeder is vervolgens gestorven van verdriet. Op de kostschool wordt ze niet begrepen en vlucht ze al snel, waarna ze recht in de armen loopt van een crimineel. Tegelijk duikt de vader weer op en wordt als Franse oorlogsheld in Parijs onthaald. De crimineel beseft dat hij er een slaatje uit zou kunnen slaan. Hij laat weten dat hij het meisje heeft en de vader hapt toe en moet dokken, door de tussen komst van de politie ziet de crimineel genoodzaakt te vluchten met het kind, waarna een achtervolging naar de andere kant van Frankrijk (Nice) het gevolg is. Uiteindelijk wordt de schuilplaats van de crimineel ontdekt door goed speurwerk en loopt het allemaal goed af.

    L’Enfant de Paris, een poging tot een realistisch drama, wat gezien de tijd toch best aardig is gelukt.
    Het is een feit dat pre eerste wereldoorlog cinema statisch is als de malle, dat zie je in L’Enfant de Paris ook wel terug, maar Perret probeert er toch zoveel mogelijk zwier in te brengen. Voorzichtige close-ups en een soort tracking shots maken het interessant. De beelden van Parijs en Nice zijn mooi geschoten en hebben erg veel sfeer.
    Voor een film van 124 minuten heeft hij me van het begin tot het eind gefascineerd, alleen de muzikale score werd op het laatst echt een martelgang..

    6.0/10

    # Geplaatst op 22-07-2010 om 23:16

32. bramruiter

    

    Admin
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 4,017

    
    

    The Docks of New York (Von Sternberg, 1928)
    Bill is een echte man. Hij werkt maandenlang als stoker op een schip en als hij dan een avondje aan land komt zuipt, vecht en neukt hij er wat op los. Dan, als hij op een van deze avonden weer aan land is, ziet hij hoe een vrouw zichzelf de rivier in mietert en besluit hij haar te redden. Aangekomen bij een café, waarboven Bill schijnt te wonen, krijgt hij hulp van een ruziënd echtpaar. Nadat de damsel in distress is opgeknapt besluit Bill haar stoïcijns te versieren om haar diezelfde avond nog te trouwen. Immers, je moet toch wat over hebben voor je booty. De tweede helft van de film verslaat hoe het ruziënde echtpaar tot een niet nader te benoemen uitbarsting komt en Bill moet kiezen tussen zijn gloednieuwe vrouw of het werk dat hij zo vol overgave haat.

    Von Sternberg schijnt erom bekend te staan weinig met het verhaal te hebben, zo lang het plaatje maar goed is. En dat zie je terug. Het verhaal, hoewel onderhoudend, loopt toch af en toe dood in zijn minimalisme. Af en toe voelde het aan als een film van 40 minuten die door de studio werd opgerekt tot de 75 die hij nu duurt. Bepaalde scènes duren wat te lang. En soms word er te veel getreuzeld. Maar Von Sternberg maakt dit haast volledig goed met de wijze waarop hij het verhaal verteld.

    Denk aan shots waarin Von Sternberg als een ware Scorsese ons de bar laat verkennen. Zonder moeite rijdt hij ons door de set en voelen we het feest dat daar gangs is. Of een POV dat vervaagd omdat de vrouw waaruit het perspectief is gekozen moet huilen. En talloze prachtige schaduwspellen die het arme en rauwe leventje op de dokken zo perfect accentueert. Van begin tot eind was het een waar genot om naar te kijken en als vooral visuele filmliefhebber zal ik zeker meer van de beste man kijken.
    8

    # Geplaatst op 27-08-2010 om 19:33

33. Fedor

    

    Mod
    Joined: 23-06-2008
    Posts: 939

    
    

    Leuk! Een film(recensie) die ik niet van je had verwacht. Ga ik toch maar eens die Sternbergbox aanschaffen.

    # Geplaatst op 27-08-2010 om 20:01

34. bramruiter

    

    Admin
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 4,017

    
    

    Tja, ik van mezelf ook niet, maar na het zien van die Criterion trailer en wat stills werd ik toch wel erg nieuwsgierig. Ik vond het zo onconventioneel modern er uitzien dat het wel gaaf moest zijn. Ben ook erg benieuwd naar die talkies met Dietrich. Scarlett Empress was goed volgens jou, zag ik?

    # Geplaatst op 27-08-2010 om 20:33

35. Eligius

    

    Mod
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 576

    
    

    Ga dan vooral voor The Devil Is a Woman. De beste Sternberg/Dietrich combi volgens mij. Ik ben overigeens wel extreem nieuwsgierig naar die Von Sternberg silents. Erg jammer dat Criterion die nu weer in de normale collectie moet releasen. Aan de extra's heb je bij criterion normaliter toch niks en als eclipse had de box meer dan goed gewerkt. Maar dat is dan weer mijn eenvoudige mening.

    # Geplaatst op 28-08-2010 om 00:00

36. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    Die Von Morgens bis Mitternachts hakt er wel in. Wat een ongelofelijke film! Toch maar morgen even wat over neer krabbelen.

    # Geplaatst op 31-08-2010 om 02:52

37. bramruiter

    

    Admin
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 4,017

    
    

    Door beelden als deze ben ik wel erg gecharmeerd.

    
    
    
    

    # Geplaatst op 31-08-2010 om 21:33

38. Klute

    Gebruiker
    Joined: 16-10-2008
    Posts: 461

    
    

    Von Morgens bis Mitternachts (1920, Karl Heinz Martin)

    (Bijna) niets in Von Morgens bis Mitternachts wekt een ruimtelijke indruk. Alles is letterlijk en figuurlijk van bordkarton. Vaak geeft een simpele lijn op de vloer indicatie van ruimte weer en een klakkeloos geplaatste deur is de ingang. Had ik af en toe een visioen van Manderlay en Dogville, ja. Expressionisme avant la lettre.
    Von Morgens bis Mitternacht is van oorsprong een voor oorlogs toneelstuk, de film draagt ook duidelijk de sfeer van een toneelstuk. Kleine speelruimte en eenvoudige decors zijn de indicatie. Sterker nog de film is ook in een theater opgenomen. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een registratie van een opvoering is.
    Niettemin, valt er met het medium film meer uit te halen, dan het op de bühne live uit te voeren. Karl Heinz Martin heeft dit begrepen en legt met subtiele filmische trucs een unheimliche en tegelijk interessante sfeer vast.

    Von Morgens bis Mitternachts is zeer verontrustend van toon, angst en verontrusting worden opgeroepen door minimale expressieve en suggestieve decors en zeker ook door het acteren daarnaar. Het minimale gebruik van decors zorgt er ook voor dat er anders geacteerd moet worden. De acteurs moeten de leegte opvullen, bijna letterlijk en figuurlijk. Ze zijn overdreven gekleed en beschilderd, ze worden bijna zelf ook een decorstuk. Het roept met kracht, bedoeld of onbedoeld, een nachtmerrie op. Er zijn qua ‘kleur’ geen tussen waarden, alleen sterk wit en zwart. Wat het contrast vergroot van de ruimte en situatie. Kortom Von Morgens bis Mitternachts is nog het best te vergelijken met een bewegende zwartwit strip.

    Er zat geen oorspronkelijke muziek onder de film, maar een nieuwe score. Die opvallend de strijkers weglaat. Geen grote symfonische geluiden. Een Xylofoon wordt gebruikt om gedurende de film jazz-achtige klanken met het beeld te vergezellen. Wat opvallend goed werkt. De muziek is uitermate belangrijk binnen deze film, hij ondersteund hem echt, weliswaar minimaal van toon, maar toch duidelijk genoeg om de film kracht bij te zetten.

    Ik heb nog nooit zoiets gezien en wellicht zal dat ook niet meer gebeuren, expressionistische films van deze aard zijn schaars en dit is naar mijn mening ook echt een unicum. Een waar meesterwerk wat niet mis zou verstaan in een museum voor moderne kunsten, een plek wat het ook verdient.

    9.0/10

    @Bram, de beelden spreken voor zichzelf. De film is echt het kijken waard. : )

    # Geplaatst op 31-08-2010 om 23:17

Reply

You must log in to post.

© 2008-2010 Salon Indien