Musicals


Topic gestart door rik op 03-10-2009 (26 posts)
  1. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Dit topic is opgedragen aan HenkMul.

    # Geplaatst op 03-10-2009 om 17:03
  2. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    The Band Wagon (Vincente Minnelli – 1953)
    Een van de leukere Hollywoodmusicals die ik gezien heb; stijlvol, hoog tempo, fijne dansscènes, prima cast en een verhaaltje dat eens de moeite waard is. Dat wil zeggen; met name in het eerste deel. Het debat over de frictie tussen kunst en populair vermaak is op zelfbewuste maar interessante manier geïncorporeerd. Dit lijkt Minnelli na verloop van tijd echter los te laten, wanneer de pretentieuze Faustmusical (waar we helaas niks van te zien krijgen) een flop blijkt. Dan zien we vooral het gebruikelijke backstagemusical gedoe, waarbij de vraag rijst wat Minnelli hiermee wil zeggen. Dat formuleachtig werk te prefereren valt boven een musical met meer pretentie? Dat terugrijpen op het oude bekende de voorkeur geniet boven vooruitstrevendheid? Hoe dan ook bevat dit deel nog wel een prachtig verhalend dansnummer dat de lange danssequentie in Singing’ In The Rain naar de troon steekt. Vooruitstrevendheid is er in de rolbezetting. Er is een neger die mee mag doen met een dansje van Astaire. Een schoenpoetser.
    8/10

    # Geplaatst op 03-10-2009 om 17:05
  3. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    rik schreef:
    Dit topic is opgedragen aan HenkMul.

    :)

    # Geplaatst op 03-10-2009 om 17:20
  4. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Top Hat (Mark Sandrich – 1935)
    Fred Astaire kende ik nog enkel van het veel latere Funny Face, Ginger Rodgers had ik eerder alleen in twee Berkely-musicals gezien. Top Hat was dus de eerste Fred & Ginger film die ik zag, en ik had direct het idee naar filmpersonages te kijken die geen verdere uitleg behoeven. De alter ego’s van het duo zullen tegen die tijd zo herkenbaar geweest zijn dat het publiek al op voorhand wist wat voor personages het ging zien wanneer men aftoog naar de nieuwste Astaire & Rodgers. De elegantie waar ik op hoopte kreeg ik; Astaire in rokkostuum is het summum van stijlvol en Rodgers in verenjurk de souplesse zelve. Fantastische dansscènes, ook de solonummers. Vertederend is de dans van Astaire op zand, met het krakende geluid Rodgers in slaap wiegend. Het is jammer dat Top Hat het met zo’n ridicuul plot moet doen. Lichtvoetigheid is prima, en in een musical wellicht een must, maar lichtvoetigheid is iets anders dan een gammel plot dat nergens op steunt. De zeepbel die de plot is zou elk moment moeten kunnen knappen, maar op sinistere wijze blijven misverstanden zich op misverstanden stapelen, tot het einde toe. Die misverstanden zijn er helaas ook debet aan dat de onuitstaanbare Erik Rhodes tot het eind toe meegetorst wordt. De potentie van het duo Fred & Ginger zie ik, nu nog wachten op de film waarin alle stukjes op de goede plaats vallen.
    7,5/10

    Follow The Fleet (Mark Sandrich – 1936)
    Veel te lange musical waarin ons duo curieus genoeg de bijrollen vertolken. Wel zijn ze in bijna alle liedjes en dansen te zien, wat er, mede vanwege de lengte, met 8 stuks meer dan enig andere F&G musical zijn. De dansen zijn wederom fantastisch, met het sluitstuk, de enige in gala, als hoogtepunt. Visueel is deze met zijn diepe zwart/wit-contrasten ook het meest genietbaar; andere dansen vinden op rommelige settings plaats. Follow The Fleet speelt op een vloot, met als nadelig effect dat de kauwgumkauwende Astaire voortdurend in nichterig matrozenpak rond paradeert. De arme hoofdrolspelers Randoloh Scott en Harriet Hilliard moeten met hun zouteloze romance tegenwicht bieden aan de starpower van F&G en falen natuurlijk jammerlijk. De plot is iets minder onzinnig dan in Top Hat, maar daarmee niet aantrekkelijker. Gelukkig is er ter compensatie dus veel dans.
    6/10

    # Geplaatst op 04-10-2009 om 10:52
  5. Eligius

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 790


    rik schreef:
    Top Hat (Mark Sandrich – 1935)

    En geen melding van de geweldige Edward Everett Horton? Vooral in de F&G films is er geen leukere bijrol acteur dan hij.

    # Geplaatst op 04-10-2009 om 13:40
  6. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Ja, die was prima. Ik zie in zijn filmografie dat ik die niet alleen in nog een aantal F&G films te zien krijg, maar binnenkort ook nog in een Von Sternberg. Leuk!

    # Geplaatst op 04-10-2009 om 15:23
  7. Eligius

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 790


    Ah, je gaat The Devil Is a Woman kijken? Een van mijn favoriete Von Sternbergs. Ik heb er nog een paper over geschreven die ik maar eens in een artikel voor SI om moet toveren. Die rol is trouwens niet Edward Everett Hortons meest sprankelende performance, maar alsnog erg aardig.
    Ik kan je ook The Gay Divorcee erg aanraden. Daarin is Horton echt op zijn best.

    # Geplaatst op 04-10-2009 om 16:17
  8. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Dat wordt de eerstvolgende F&G, ben daar, als zijnde de eerste samenwerking, benieuwd naar.

    # Geplaatst op 04-10-2009 om 16:55
  9. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Gelijk de daad bij het woord gevoegd:

    The Gay Divorcee (Mark Sandrich – 1934)
    Ongeveer compleet dezelfde cast als in het twee jaar latere Top Hat, dat betekent dus de aanwezigheid van Edward Everett Horton en… Erik Rhodes. Naar verluid ingeschakeld omdat men niet zeker genoeg was of Astaire en Rodgers een film konden dragen (!). Rhodes komt gelukkig pas na een uur binnenwandelen, gek genoeg wordt het dan ook pas echt leuk. Het eerste uur is té fantasieloze romantiek, komisch wordt het als de eerste misverstanden de plot binnensijpelen, en wordt The Gay Divorcee veruit de grappigste F&G musical die ik zag. Desondanks merk ik dat ik Astaire toch maar matig geslaagd vind als komisch acteur. Iets te geforceerd de getapte charmeur, met een iets te overdreven mimiek. Maar goed, de man is er natuurlijk vooral om stijlvol te wezen (met afstand de best geklede acteur in de vreselijke jaren 30) en fijn te dansen. Wat dit laatste betreft is The Gay Divorcee van lager niveau dan bovengenoemde films; memorabel is hooguit The Continental, maar dit soort groepsdansen zijn door Busby Berkely veelvuldig beter gedaan.
    7,5/10

    # Geplaatst op 04-10-2009 om 20:22
  10. Eligius

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 790


    Ik weet niet of de vergelijking met Busby Berkeley wel zo heel logisch is bij deze films. Natuurlijk zijn de F&G films musicals en maakte Berkeley die ook, en beiden maken ook gebruik van groepsnummers enzo, maar er zit natuurlijk toch wel wat nuance tussen de verschillende genre van musical die ze hanteren. Waar F&G films zich nog enigzins bezighouden met een comedy-plot, is sterke plot bij de stage musicals waar Busby aan meewerkte natuurlijk redelijk ver te zoeken. Daarnaast moet je ook niet vergeten dat de nadruk bij F&G films ook daadwerkelijk op F&G ligt, dus op de duo-scènes. Ik geef je gelijk dat die duo dansscènes in Top Hat beter uit de verf komen dan in The Gay Divorcee, maar toch vind ik die laatste minstens net zo vermakelijk qua humor en duo-dansen.
    Busby Berkeley maakte fantastische stage-musicals, maar die musicals zijn wel van een iets andere aard dan de Astaire & Rogers vehikels, dus mij lijkt het enigzins onzinnig om The Gay Divorcee te bekritiseren omdat iemand anders een bepaald soort musical-scène in een ander soort musical beter heeft gedaan.

    Als je trouwens nog wel een Berkeley-achtige groepsscène wilt zien kan ik je ook Flying Down to Rio aanraden. De echte allereerste samenwerking van Ginger & Fred, en net als bij Follow the Fleet in bijrol-functie. Die eindigt met een groots opgezette groepschoreografie... op vliegtuigen!

    # Geplaatst op 05-10-2009 om 11:54
  11. theo

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 6,975


    Oh, hollywood, wat heb je toch altijd briljante ideeën. Geen Snakes on a Plane, maar Dames on a Plane.

    # Geplaatst op 05-10-2009 om 12:53
  12. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Ik snap niet helemaal waarom je de vergelijking met Berkely erbij trekt, want bij mijn weten heb ik enkel gezegd dat 1 scène in zijn soort beter is gedaan door Berkely. Natuurlijk zijn het verder totaal verschillend soorten musicals. Alleen al het feit dat de Berkely-films vaak/altijd backstagemusicals zijn en de F&G-musicals die ik tot nu toe zag geen van allen maakt al een wereld van verschil. De F&G-films hebben bovendien tot nu toe altijd iets 'exotisch'; Top Hat en The Gay Divorcee spelen in Europa en Follow The Fleet op en rond een schip. De depressie komt, in tegenstelling tot de Berkely-films, ook niet expliciet tot uiting in de films. Nee, ik kan meer verschillen dan overeenkomsten noemen. Het is slechts bij het zien van een groepsdansscène (in wat voor film dan ook) dat ik automatisch aan Berkely denk. Dat pleit eerder voor die laatste dan tegen (in dit geval) F&G.

    # Geplaatst op 05-10-2009 om 19:35
  13. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Shall We Dance (Mark Sandrich – 1937)
    Op zoek naar een goed idee voor de zoveelste Fred & Ginger musical viel het oog op een balletthema; Fred is balletster met Russische naam, Ginger musicalster, en zo is de basis er voor een polemische strijd tussen kunst en entertainment, temeer high-brow-componist George Gershwin tekende voor de muziek. Niets is minder waar, want behalve dat er wat balletachtige dansen te bezien zijn, is het vooral weer het gebruikelijke gejaag van Fred op Ginger. Aangejaagd door allerhande misverstanden, maar de liefhebbers van zelfreflexieve cinema zullen teleurgesteld zijn dat thematisch niets gedaan wordt met het onderscheid ballet/musical. Wat dat betreft was een latere film met Astaire, The Band Wagon, een stuk interessanter. Hoe dan ook was het publiek de formule rond deze tijd al wat moe aan het worden, en ik eerlijk gezegd ook. Ik wacht nog steeds op de film waarin alle ingrediënten eens kloppen, want in potentie is F&G vuurwerk, wat er alleen niet zo uitkomt door slechte scripts en te weinig verrassing.
    6,5/10

    # Geplaatst op 27-10-2009 om 20:01
  14. Eligius

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 790


    Ik vrees dat als je nog niet alles bij Top Hat of The Gay Divorcee vond kloppen, dat bij de andere G&F's ook niet zo heel snel gaat gebeuren.

    # Geplaatst op 28-10-2009 om 11:14
  15. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Hmm, gisteren Swing Time komt er het dichtst bij in de buurt, en overtreft in ieder geval die 2 films. Eens een andere hand dan die van Mark Sandrich werkt verfrissend.

    # Geplaatst op 28-10-2009 om 18:55
  16. Eligius

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 790


    Nu heb ik Swing Time nog niet gezien, die is volgens mij de volgende die bij mij langs gaat komen. Toch wel grappig, ik heb het dan weer niet zo op George Stevens, die mijns inziens altijd een beetje middelmatige genrefilmpjes maakt.
    Ik zal binnenkort eens gaan zien of Swing Time inderdaad Top Hat of The Gay Divorcee kan overtreffen, maar mijn persoonlijke voorkeur voor onzinnige kolderiek en kitsch in acht genomen, vrees ik dat onze meningen hier toch weer zullen afwijken. ;)

    # Geplaatst op 29-10-2009 om 11:23
  17. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Dat zit er dik in (ook ontbreekt hierin overigens de meegesleepte entourage onder aanvoering van Hortens). En Stevens, ik heb er ook niet iets speciaals mee, maar Giant vond ik toch erg sterk en Shane het aanzien ook wel enigzins waard. Tot nu toe dus een positief record.

    # Geplaatst op 29-10-2009 om 20:16
  18. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    West Side Story (Robert Wise/ Jerome Robbins– 1961)
    Van begin tot eind schreeuwt deze musical het uit een Grote Amerikaanse Klassieker te zijn, en, toegegeven, daar ontleent het voor een deel zijn charme aan. Sommige films bereiken door de jaren heen een klassiekerstatus, West Side Story voelt alsof men bij de productie al op de hoogte was van de aanstaande status. Die bravoure is natuurlijk niet zo vreemd met een reeds succesvolle Broadwaymusical van Jerome Robbins en muziek van Leonard Bernstein als basis. Grootse sets en dansen, opvallende filmische trucs, drama van de grote gebaren; in alles erg aanwezig. Ondanks dat de film op een aantal vlakken de tijd niet goed heeft doorstaan (de komedie, het drama, de romance, de vrij kleurloze cast) toch genoeg frisheid ter compensatie. Zo genoot ik van de schitterende composities, waarin het grootsteedse op allerlei manieren tot uiting komt. Zeer veel prominente horizontale en verticale lijnen, zodat de personages bijna altijd tegen een achtergrond van rechthoekige vlakken worden gefilmd. De rommeligheid die we van New Yorkse films kennen, is hier (studio?) nog een strakke en coherente eenheid. En dan natuurlijk de afrasteringen die in een aantal scènes beeldbepalend zijn en precies de opgeslotenheid van de personages benadrukken die beoogt zal zijn. In de dansscènes is het mooi te zien hoe het grootse van Manhattan gevat wordt door de camera op grondniveau te houden, daarmee een zeer weids effect creërend. Mist door zijn roep om urgentie misschien de ongedwongenheid die veel, met name oudere, musicals leuk maakt, anderzijds is het af en toe verfrissend te zien dat het ook anders kan.
    8/10

    # Geplaatst op 17-11-2009 om 20:34
  19. Eligius

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 790


    Ik heb de West Side Story misschien wel 20 keer gezien als kind. We hadden die film thuis op videoband en ik heb er altijd erg fijne herinneringen aan over gehouden. Ik kan de liedjes nog steeds zingen bijvoorbeeld. Ik heb de film alleen al vele jaren niet meer gezien, dus ik vraag me af hoe ik hem nu, nu mijn filmsmaak toch flink is ontwikkeld, zou waarderen. Hoewel, als ik jouw commentaar lees lijkt me dit een film die (weer) perfect in mijn straatje zal passen.

    # Geplaatst op 18-11-2009 om 13:43
  20. bramruiter

    Monstre!
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 7,625


    Ah, dat verklaard een hoop, Looi.

    # Geplaatst op 18-11-2009 om 16:38

Reply »

You must log in to post.