Dilemma's


Topic gestart door rik op 13-10-2014 (81 posts)
  1. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Gisteren Rear Window in de bios, en weer van elke minuut genoten. Mooi, maar tegelijk bracht het ook weer een al jaren sudderend dilemma prangend in herinnering: is nu Psycho of toch Rear Window mijn favoriete Hitchcock? Ach ja, dilemma's rond film, zo zijn ze er in alle soorten en maten. Truffaut of Godard, De Niro of Pacino, Fred of Ginger, de dilemma's zijn eindeloos. Tijd voor een topic waarin ze beslecht worden!

    Idee is te reageren op het openstaande dilemma, mét argumentatie, en vervolgens een nieuw dilemma voor te leggen. Ik trap af met, dus:

    Rear Window of Psycho?

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 19:27
  2. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    Leuk idee!

    Dit lijkt me wel een persoonlijk dilemma overigens, want er zijn minstens 5 Hitchcock films, waaronder deze twee, die elkaar naar de kroon steken om zijn beste genoemd te worden. Volgens alle polls is het wellicht Vertigo, mijn persoonlijke voorkeur gaat momenteel naar Rope.

    Voor mij is deze redelijk simpel, al is het wellicht niet helemáál eerlijk omdat ik Psycho recent herkeken heb in de bios en Rear Window niet. drie keer raden welke ik kies :)

    Ik kan heel makkelijk de pluspunten van Psycho omschrijven. Twee hele sterke twists, waarvan eentje ook gewoon midden in de film in plaats van de klassieke aan het einde. De status van eerste moderne horrorfilm, of toch wellicht een eerste slasher, met scenes die onlangs de vele bloederige varianten die zouden volgen, nog steeds enorm effectief zijn. Als je op een manier het genre kan vernieuwen en iconische beelden kan creëren zoals Hitchcock deed met Psycho, dan verdient dat alle status en waardering die er maar is.

    De mindere punten van Rear Window is lastiger omdat vooral een vaag gevoel van algehele saaiheid kan noemen, die vast veranderd met een herkijk. Wellicht zijn er ook argumenten te maken voor vernieuwende of iconische zaken aan deze film; het concept is best een aantal keer nagedaan (gebeurde ook wel met meerdere Hitchcock films), maar ik vond het allemaal dus vooral wat minder...

    wou je gelijk een ander dilemma, of juist meer reacties?

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 19:45
  3. Hendrix

    Redacteur
    Joined: 28-01-2011
    Posts: 194


    Rear Window, simpelweg omdat ik zelf stiekem een voyeur eerste klas ben en mij daarom vanaf minuut een met de protagonist identificeer :). Beide films zijn meesterwerken waarin een persoonlijke klik de doorslag geeft inderdaad. Wat hierin ook meeweegt is Jimmy Stewart, om de een of andere reden kijk ik het liefst naar Hitchcocks (maar ook films als Anatomy of a Murder of A Wonderful Life) waarin hij de hoofdrol heeft. De verpersoonlijking van de jaren 50 vibe die deze periode zo fantastisch maakt, zeg maar. Natuurlijk mag Grace Kelly ook niet vergeten worden.

    Over Psycho kan ik eigenlijk ook alleen maar lof uiten, enige minpuntje is misschien de verminderde herkijkwaarde die ik in Rear Window wel vind. Hangt ook samen met het huiselijke en onschuldige sfeertje wat Rear Window bij mij oproept.

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 20:38
  4. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    Stewart is wel een punt. Er zijn typische Stewart films die ik niet goed kan hebben (Capra films o.a.), maar moet zeggen dat ik em bij Hitchcock een aantal keer toch érg sterk vond (vooral Vertigo ook wel). Die twee gingen goed samen. Heb wederom het gevoel dat ik Rear Window tóch had moeten herzien :) Vandaar dat ik ook zeker niet doorslaggevend kan zijn in dit dilemma en het recht niet heb er een volgende in te gooien ;)

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 20:48
  5. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    Cool topic! :)

    beavis schreef:
    Voor mij is deze redelijk simpel, al is het wellicht niet helemáál eerlijk omdat ik Psycho recent herkeken heb in de bios en Rear Window niet. drie keer raden welke ik kies :)
    Haha, ja dat heb ik ook maar dan andersom. Daarom wacht ik eigenlijk het liefst nog twee weken met mijn antwoord, totdat Psycho nog een keer in het LHC heeft gedraaid. Maar eigenlijk was Rear Window ook voor die herkijk al mijn favoriete Hitchcock, met daarna Notorious en The Birds, en nu sinds deze zomer Vertigo. Rear Window is voor mij de ideale Hitch, een perfecte combinatie van humor, suspense, thematische gelaagdheid (over het kijken van film o.a.) en Grace Kelly. Psycho viel mij de eerste keer dat ik 'm zag ooit wat tegen, de bekendheid van de twists werkte mij toen tegen, en hoewel ik de kwaliteiten na een herkijk toch wel meer voelde en erkende en het natuurlijk een geweldige film is, komt die bij toch op zijn hoogst op nr. 5 van Hitch favorieten te staan. Maar over twee weken kom ik hier allicht nog op terug :P

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 20:50
  6. Hendrix

    Redacteur
    Joined: 28-01-2011
    Posts: 194


    Leuk idee dit trouwens!

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 20:51
  7. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Mooi die reacties. Hendrik beschrijft precies de herkenbare punten die mij ook aan Rear Window plezieren; voyeurisme, huiselijke sfeer. Verder viel me nu op dat haast elke zin, elk beeld je aan het denken zet hoe dat in het grotere geheel van de onderwerpen van de film past; de strijd tussen Stewart (avonturier) en Kelly (huismus), het voyeurisme en de parallel met de filmkijker. Denk alleen al aan het hele pallet aan stelletjes, vrijgezellen en wat al niet meer die Stewarts toneel bevolken. Rear Window is allang niet spannend meer (de climax leverde besmuikt gelach op in de zaal), maar die zomerse sfeer, waar het avontuur vanuit je woonkamer ontrolt, verrijkt met de glamour van Kelly; ja, maakt het denk ik de film waar ik nu meer van houd dan Psycho (die inderdaad wel gedurfder en wellicht iconischer is).

    Stiekem geef ik nu toch zelf antwoord op m'n eigen dilemma, maar Peter, het is inderdaad de bedoeling dat je vervolgens een nieuwe oppert. Ga je gang :)

    (Wat niet wegneemt dat er in de marge natuurlijk prima verder gediscussieerd kan worden!).

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 21:31
  8. Erwan

    Hoofdredacteur
    Joined: 04-10-2008
    Posts: 4,861


    Voor mij is het zo eenvoudig als wat: zonder enige twijfel Psycho.

    Psycho is sinds ik hem onlangs in EYE weer eens zag uitgegroeid tot mijn favoriete film. Alles eraan werkt perfect voor mij, het ogenschijnlijk romantische misdaadverhaal dat gaandeweg de draai krijgt naar horror is een gouden greep en komt daardoor extra hard aan. De moorden zijn klassiek, zeker die op Arbogast vind ik meesterlijk gefilmd. Het aparte is zelfs dat ik het beste aan de beroemde douche-moord het vervolg ervan vind. De minutieuze wijze waarop Norman Bates de boel schoonmaakt en het lef dat Hitchcock daarmee neemt door alle tijd ervoor uit te trekken uiteraard bijgestaan met de fantastische muziek van Bernard Herrmann. Tja, echt zo'n film waar ik gewoon geen minpunt in kan vinden. Ik vind zelfs de uitgebreide uitleg van de psycholoog aan het eind prima werken.

    Met Rear Window heb ik toch aardig wat problemen. Het is vloeken in de kerk - ik weet het - maar Rear Window vind ik een tamelijk saaie aangelegenheid en heb zelf nooit de grootheid ervan ingezien. Het is allemaal zo godsgruwelijk braaf en de spannende momenten vallen voor mij totaal in het niet in vergelijking met andere Hitchcock-films. En dan is daar de aanwezigheid van zowel Stewart als ook Kelly, beide acteurs staan bij mij niet hoog in het vaandel en ook in deze film overtuigen ze nauwelijks wat mij betreft. Ten slotte nog even een zeer persoonlijke ergernis die ik moet aanstippen: ik vind gefluister zo'n beetje het meest irritante geluid dat er bestaat en tegen het eind van Rear Window begint Stewart zonder ook maar enige reden te fluisteren. Echt verschrikkelijk irritant en iedere spanning die er had moeten zijn is voor mij totaal verdwenen!

    Dus ja, simpel: Psycho met kilometers voorsprong. In mijn persoonlijke lijst van Hitchcock films bungelt Rear Window ergens beneden de helft. Het is echt geen slechte film, maar Hitchcock heeft de standaard zo hoog staan dat ik hier totaal geen probleem mee heb ondanks de breed gedragen liefde voor de film.

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 22:26
  9. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    Erwan schreef:
    Ik vind zelfs de uitgebreide uitleg van de psycholoog aan het eind prima werken.

    Moet zeggen dat dit voor mij toch wel een echte smet op de film is en de reden dat ik Psycho niet de volle score kan geven. Voor mij voelde deze coda wel degelijk 'out of place', als een soort apologie bijna. Al was Hitchcock natuurlijk ook wel een fan van psychologie (hij trekt dit in Marnie bijvoorbeeld ook echt totaal in het belachelijke door; de enige echt héél slechte film die ik van Hitchcock gezien heb) dus wellicht vond hij het zelf ook wél een sterke scene :)

    Ik denk wel dat mijn ervaring met Rear Window hetzelfde is als die van Erwan, dat ik een heel spannende film zou verwachtten en die totaal niet kreeg. Maar juist als Hitchcock niét spannend is, kan hij óók heel boeiend zijn. Zijn gevoel voor humor mag ik bijvoorbeeld wel. En Rear Window staat me niet bij als een grappige film.... die gaat zeker nog binnenkort herkeken worden dus! :)

    heb al wel even nagedacht over andere dilemma's... mijn eerste ideeën zijn waarschijnlijk niet de meest spannende, maar ik gooi er straks alvast wat in... als discussie door elkaar blijken te gaan lopen of te kort/te lang blijken... dan zal het tempo zich vanzelf wel aan passen :) het is wel leuk om een keer wat korte inhoudelijke discussies te hebben over een dit soort film-knelpunten!

    # Geplaatst op 13-10-2014 om 23:21
  10. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    wellicht is het makkelijk om films, acteurs of regisseurs tegen elkaar af te wegen... arthouse vs entertainment dacht ik ook nog even aan. Maar het enige film-dilemma waar ik sowieso zelf de laatste tijd dieper over nagedacht heb, is er eentje waar jullie vast ook nog wel een licht op kunnen schijnen.

    dilemma:
    Maakt Scorsese met Goodfellas en de soort van remake/update The Wolf of Wall Street "coole" films waaruit misschien wel een bepaalde bewondering blijkt voor het type man dat tegen alle regels en moraal in gaat voor het grote geld (en de eventuele vrijheid(?) die dat met zich mee brengt?) of gaat hij juist zó ver in de excessen en alle minder plezierige kanten die aan dat leven vast zitten om uiteindelijk tóch te laten zien hoe lelijk en verachtelijk hij deze lui vindt??

    Voor mij is dit echt een belangrijke crux, omdat ik door de vorm van de films heel erg het gevoel krijg dat het eerste het geval is, maar uiteindelijk zijn de films wél zo gemaakt dat ze me aan het denken zetten over die moraliteit, op een manier dat andere misdaadfilms mij dat totaal niet doen eigenlijk... is er sprake van onderwaardering van mijn kant?

    Wolf of Wall Street vond ik vorig jaar een erg rare gewaarwording in de bioscoop. Zo'n zaal die constant dubbel ligt over wat er gaande is terwijl je naar eigenlijk behoorlijk platte, domme figuren zit te kijken die hun tijd verdoen met studentikoze praktijken en veel te veel geld (datzelfde smakeloze gevoel overkwam mij als bij het kijken naar mtv cribs waarin allemaal 'dudes' met te veel geld en slechte smaak vol trots hun 'master bedroom' en wagenpark laten zien, maar dan hier natuurlijk ook nog veel meer dingen die niet door de beugel kunnen en niet grappig zijn). Als Scorsese vervolgens ook nog een pure slapstick scene inzet met die zware drugs die nogal laat in werking treedt, is het voor mij duidelijk: hij vind dit allemaal gewoon écht heel grappig. Maar dan is er weer die slotscène en is het toch ook duidelijk dat hij wel degelijk over het concept heeft nagedacht en ook een alternatieve agenda kan hebben...

    Nu zag ik laatst Goodfellas ook weer eens in de bios (en werd ten eerste bevestigd dat er in de structuur en het soort protagonisten vele parallellen te trekken zijn). En vond ik weer dat ik naar een opzich goed gemaakte film zat te kijken. Goed geschoten, aardig geacteerd (de Niro wel een beetje een dieptepunt, maar dat is wellicht mijn smaak), van begin tot eind non-stop coole songs, weer hippe doorbreking van de 4th wall de hele tijd. Wederom een film gemaakt om "cool" gevonden te worden lijkt het. Maar ook bekroop me weer mijn (persoonlijke?) gevoel dat ik dit soort mensen helemaal niet cool vind. Vooral de stupiditeit en platheid (het is hier ook een heel racistisch en seksistisch zooitje) van iedereen houd me tegen om ook maar iets leuks aan ze te vinden.

    Hierdoor vraag ik mij ook af wat mensen nu eigenlijk zo cool vinden aan deze film... Zelfs als er ergens een boodschap zou zijn dat gangster 'slechte mensen' zijn, dan is dit niet bepaald een diepzinnige boodschap, of iets waar ik iets aan zou hebben in mijn leven... Wat halen anderen hieruit dat het voor hen een bovengemiddeld goede film is?

    Achteraf had ik hier nog wel met Theo een pittige discussie over, maar voor de verandering was ik geloof ik wel overtuigend met mijn argumenten... of althans, de discussie verschoof meer naar moraliteit in het algemeen :) terwijl ik zelf tóch nog weer door bleef denken. Die Scorsese had me tóch weer te pakken! Zit ik aan de ene kant naar een (heel goed gemaakte maar toch, slechts) 'coole gangsterfilm' te kijken en aan de andere kant stel ik mezelf toch weer vragen die andere misdaadfilms me niet zo snel uitlokken.

    Lorraine Bracco doet ergens in de film al ergens de observatie dat al die Italiaanse vrouwen die ze heeft leren kennen allemaal zo ongelofelijk lelijk zijn, wat ik uiteraard met haar eens was. Maar belangrijker nog leek me na al deze overwegingen, die beroemde scene met Joe Pesci waarin hij vraagt 'What do you mean I'm funny? ... You said I'm funny. How the fuck am I funny, what the fuck is so funny about me!?'. Het lichtje ging bij mij branden dat dat dus preciés is wat ik mezelf afvraag! Hoezo is deze film leuk?! Vraagt Scorsese dit door deze scene ook aan de kijker?

    Dus mijn vraag aan jullie is. Was ik hier gewoon een beetje traag en hadden jullie allang door dat dit de sleutelscène is (zou kunnen zijn) en dat Scorsese met een diepzwarte komedie gewoon dat hele gangster gebeuren parodieert/afmaakt. En zijn het dus eigenlijk wel erg diepe films die hij maakt. Of was mijn eerste impuls toch de betere dat het "gewoon" coole films zijn, bedoeld om de kijker te laten lachen, gruwelen en een kijkje in een 'wondere wereld' te geven en dat ik verder niet zo moet zeuren over eventuele moraliteit als ik gewoon niet zo veel met het misdaad genre en Scorsese's gevoel voor humor heb... ik ben nog steeds een beetje in verwarring zoals blijkt :)

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 00:11
  11. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    Ik denk dat dit geen óf óf vraag is, maar eerder een én kwestie. Tenminste, in het geval van Goodfellas krijg je heel duidelijk eerst de verleiding van het gangsterleven, waarna het geweld, de paranoia, de hypocrisie en de drugsverslaving die daar achter zitten volgen. Scorsese heeft wel eens in interviews aangegeven dat hij als klein arm jochie op keek tegen de gangsters in de buurt, want die hadden dure kleding, iedereen behandelde hen met 'respect', ze hoefden niet in de rij te wachten, of zelfs niet openlijk te betalen, etc. Maar aan het eind van de film is daar allemaal niks meer van over, dan is die façade volledig weggevallen. Je ziet dat de zogenaamde 'snelle weg' naar rijkdom en 'vrijheid' eigenlijk een ontzettend stressvolle 24/7 baan is, tenzij je helemaal aan de top zit. Verder snap ik dan weer niet waarom je De Niro een dieptepunt zou vinden, maar dat is eigenlijk een kwestie voor een volgend dilemma, de aloude De Niro vs. Pacino discussie :)

    Maar goed, ik krijg de indruk dat het verleidingsgedeelte helemaal niet op jou werkt, als jij alleen maar platheid en domheid ziet... en dan gaat het hele idee over de alternatieve Amerikaanse droom ook verloren, voor zover je dat überhaupt zou interesseren.

    Wolf of Wall Street is naar mijn idee zo over de top dat het een pure zwarte satire is, die de belachelijkheid van dat wereldje laat zien op een manier die mij tegelijkertijd liet lachen en walgen. Maar enige bewondering van Scorsese voor zijn hoofdpersoon zie ik er niet in terug.

    Ik vraag me wel af of deze discussie niet weer een heel ander soort is dan het soort dilemma's waar Rik oorspronkelijk dit topic voor bedoelde. :P Maar goed, met een ander onderwerp kunnen we vast tezijner tijd wel weer op dat spoor komen :)

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 01:26
  12. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    Zoals gezegd had ik al het vermoeden dat dit niet het meest spannende dilemma zou zijn, maar voor mij is het er wel degelijk een. Je kan namelijk niet tegelijkertijd een bepaalde bewondering hebben voor je karakters EN ze tegelijkertijd met en door je film ze wegzetten als volledig verachtelijke figuren. Gezien ook door dat verleden dat je schetst en een bepaalde cool-factor is het voor mij zo moeilijk te geloven dat dit uiteindelijk toch de onderliggende boodschap is; dat is wat vals voelt voor me... Maar uiteindelijk geven de films me dus wEl het gevoel dat ik naar figuren kijk die volledig verachtelijk zijn :) daar klopt iets niet, daar zit een dilemma :) .... Of is het een paradox? :)

    Maar voel je vrij om door te gaan naar het volgende dilemma. Over hetgeen je noemt heb ik overigens, net als met Stones VS Beatles, geen mening :)

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 02:30
  13. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    Nou ja, zoals ik zei is de bewondering die van een klein jochie voor een façade, en gaat een deel van die film over het doorprikken daarvan als volwassene. Daarnaast is bewondering een groot woord, maar als we het nou fascinatie noemen? Dan gaat dat volgens mij best samen.

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 10:05
  14. rik

    Redacteur
    Joined: 18-06-2008
    Posts: 1,790


    Kaj's beschrijving gaat voor mij ook wel op. Misschien is het zelfs wel van toepassing voor het hele genre. Kijk alleen al naar de jaren 30 gangsterfilms, waar een boontje-komt-om-zijn-loontje-einde (omwille van de code) de tol is voor een glamoureuze levensstijl die misschien nog aantrekkelijk lijkt.

    Dan antwoord op Kaj's dilemma De Niro of Pacino. Omwille van nostalgie zou ik die eerste moeten kiezen, want dat was ooit de eerste acteur die me echt tot de verbeelding sprak. Behoorlijk wat films met hem gezien daardoor, waarbij het niveau van zijn films uit de jaren 80 en 90 me (toen) vaak heel acceptabel voorkwam, ook zijn minder bekende werk. Eerlijk gezegd heb ik na The Score (2001) weinig tot niets meer van hem gezien. Ik heb ernstig het vermoeden me daarmee veel teleurstelling bespaard te hebben. Naar mijn indruk is het steeds meer een broodacteur geworden die steeds spaarzamer gedurfde, interessante rollen koos. Als ik nu door de lijst scroll is rijgen de opmerkelijke rollen toch nog behoorlijk aan een; Cape Fear, Angel Heart, Awakenings, Jackie Brown, The Mission, The King of Comedy, en zo zijn er nog wel meer titels, buiten het echt bekende werk.

    Zo'n optelling lukt me moeilijker van Al Pacino te maken, al heb ik daar dan ook minder van gezien. (Opmerkelijk genoeg zie ik dat hij in de jaren 80 maar in 5 films heeft gespeeld). Bij hem zitten de maniertjes in het acteren me ook wat meer in de weg dan bij De Niro (die ook niet bepaald zonder is).

    Ok, volgend dilemma: boekverfilming of origineel script?

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 19:16
  15. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    hebben we dan nu geconcludeerd dat het misdaadgenre als geheel een nogal idioot genre is? :)
    dat vermoeden had ik namelijk al een tijdje...

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 21:11
  16. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    Dat sowieso niet, we hebben het hier specifiek over het gangstergenre, niet over The Big Lebowski, Blue Velvet, Elephant, Simple Men of Rope, om maar een greep uit je top 100 te doen. ;)
    Daarnaast zeggen we dat absoluut niet, die conclusie. :)

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 21:35
  17. Kaj

    Night Shifter
    Joined: 21-06-2008
    Posts: 7,419


    Wat betreft de twee acteurs, om het even heel schematisch te stellen, je hebt goede De Niro en saaie automatische piloot De Niro, en je hebt goede Al Pacino en karikatuur van zichzelf Pacino. In goede doen zijn ze wat mij betreft even sterk, maar in minder goede doen heb ik dan net wat liever Pacino, daar valt tenminste nog wat aan te beleven, ook al varieert dat van lachen tot pijn, terwijl automatische piloot De Niro zoals ik al zie wat kleurloos en zelfs saai kan worden. Dus volgens die redenatie kom ik toch uit op Pacino.

    # Geplaatst op 14-10-2014 om 22:08
  18. Erwan

    Hoofdredacteur
    Joined: 04-10-2008
    Posts: 4,861


    Even een recap:
    Wat betreft Goodfellas vs. Wolf of Wall Street was het bij mij al direct duidelijk dat Wolf of Wall Street meer een komedie was en heb ondanks de humor in Goodfellas dat nooit als een komedie gezien, zeker het gewoon gaandeweg absurder (wat dat betreft is Boogie Nights ook eentje die veel gelijkenissen vertoond) maar zie dat toch echt als een puur gangsterepos.

    Wat betreft De Niro vs. Pacino ben ik net als Beavis meer opgegroeid met De Niro dan met Pacino. Films als The Untouchables en Midnight Run brengen me terug naar mijn jeugd. En ondanks dat ik vind dat De Niro op zijn best (Taxi Driver) en Pacino op zijn best (The Godfather Part II) ongeveer op gelijke eenzame hoogte staan ligt mijn sympathie toch meer bij De Niro, waarschijnlijk ook vanwege de link met Scorsese.

    Boekverfilming vs. origineel script vind ik best wel een onmogelijk dilemma om op te lossen. Als ik zo kijk naar mijn favoriete films is ongeveer 50/50. Het probleem ontstaat als ik fan ben van het boek (Erik of het Kleine Insectenboek bijvoorbeeld) maar de film vervolgens lachwekkend slecht is. Maar je hebt aan de andere kant ook een film als Trainspotting die het presteert een van mijn favoriete boeken aller tijden meesterlijk te adapteren. En Psycho is als boek nou niet zo heel bijzonder maar als film des te meer. Dus voor mij hangt dit dilemma echt van het specifieke geval af. Ik heb bijvoorbeeld meer moeite met verfilmingen van theaterstukken.

    # Geplaatst op 15-10-2014 om 00:54
  19. beavis

    Absurd Hero
    Joined: 20-09-2012
    Posts: 1,074


    Persoonlijk ben ik van beide acteurs geen fan
    Taxi driver is wel een heel iconische rol, gemaakt voor iemand als de Niro, dus daarom zou hij kunnen winnen, maar ik heb nogsteeds geen mening

    Ook bij de scripts heb ik geen directe voorkeur, maar als ik moEt kiezen, dan ga ik voor originaliteit. Er zijn wel veel matige boekverfilmingen, maar er zijn nog veel meer slechte originele scripts, dus bij het kiezen voor die laatste ga ik eigenlijk alleen uit van de films die sowieso geslaagd zijn :)

    Theater adaptaties zijn tricky inderdaad, omdat die te sterk op de dialoog zijn geschreven voor cinema, maar het kan zeker wel goed werken met de juiste acteurs en regisseur en als men er een visuele meerwaarde aan kan geven. Polanski heeft wel een paar leuke gemaakt de laatste jaren. Maar het is eigenlijk niet de richting die cinema op zou moeten gaan.... Toch houd ik soms ook wel van theatrale dialogen :)

    # Geplaatst op 15-10-2014 om 07:32
  20. Hendrix

    Redacteur
    Joined: 28-01-2011
    Posts: 194


    De Niro wint bij mij op z'n slofjes van Pacino, vooral dankzij de Niro's rollen in een aantal Scorsese-favorieten (Taxi Driver, King of Comedy, Mean Streets). Ook vind ik de Niro soms echt meer acteren, kan in mijn beleving meer gezichten laten zien dan Pacino, bv. in Cape Fear, Brazil.

    Pacino associeer ik helaas toch altijd met het zwaar overschatte en superirritant geacteerde Scarface...

    Heb nog wel een dilemma: There Will Be Blood of Magnolia?

    # Geplaatst op 16-10-2014 om 07:12

Reply »

You must log in to post.